I stało się niedobrze: pozostała duża grupa ludzi, która wystawiła Olka Miszalskiego na prezydenta. I będzie dość trudno. I natychmiast pojawiła się w moim umyśle książka „Kozioł ofiarny” - Rene Girarda. Stworzył on jedną z najbardziej wpływowych teorii dotyczących przemocy i mechanizmów społecznych — teorię „kozła ofiarnego”. Może i Państwo pamiętają. Kiedy wspólnota znajduje się na granicy chaosu, żeby odzyskać jedność, grupa wybiera osobę, którą obarcza winą za kryzys. Powstaje kozioł ofiarny. Społeczność jednoczy się przeciw niemu. Wyrzucenie, upokorzenie albo zniszczenie kozła ofiarnego chwilowo przywraca porządek. Dlatego mechanizm ten stale powraca w historii. I tak się stało. Już pierwsze komunikaty dzisiaj,ze strony partyjnej (a słuchałam posłanki z KO) pokazują, że „kozioł” źle się w ostatnim czasie komunikował ze społeczeństwem, itd., itd. Większość została. I ona przysłuży się do tego, aby kozioł poniósł konsekwencje.
Tak sobie myślę, ponieważ w moim życiu poznałam dwa środowiska, że mechanizmy biznesu i polityki są zupełnie inne. W biznesie silna osobowość bywa ceniona, ponieważ: firma ma zwykle jasno określony cel, liczy się skuteczność i tempo decyzji, sukces można stosunkowo łatwo zmierzyć, właściciele czy akcjonariusze oczekują wzrostu i wyników. Dlatego lider typu Steve Jobs czy Elon Musk może być postrzegany jako ktoś, kto „pcha świat do przodu”, nawet jeśli jest trudny we współpracy. W polityce ważniejsza jest reprezentacja niż kompetencja. Partie często wybierają nie „najsilniejszych”, ale tych: którzy nie są niezależni. Silna osobowość może zdominować własne środowisko polityczne, a wielu jest takich, którzy chcą zarządzać z tylnego siedzenia. Czasem więc „umiarkowana przeciętność” okazuje się politycznie bardziej trwała niż wybitność. Taka osoba może sama stać się „kozłem ofiarnym” Co teraz będzie w Krakowie? Prezydent, jeśli będzie wybrany spoza partii – musi „kupić” radnych, wykazać się lisim sprytem (pozostawi ich w spółkach, da im zarobić tui ówdzie), jeśli będzie wybrany z KO – zostanie tak, jak było, a może jeszcze gorzej ponieważ grupa, póki co, uwierzy we własną nietykalność. I znów, za jakiś czas, będę miała rozmowy: miałaś rację. A to za każdym razem jest tylko moja Schadenfreude (a tego nie lubię) :(
