Jak to jest z kłamaniem?

O motywach kierujących kłamcą pisał między innymi św. Tomasz. Rozróżniał  kłamstwa żartobliwe, konieczne i świadomie nastawione na szkodę. Św. Audustyn był bardziej precyzyjny. Podzielił kłamstwa na dziewięć kategorii: od tych służących pomocy, przez raniące innych po najcięższe – dotyczące religii. Jak wykazują analizy 61,5 % naszych naturalnych rozmów ma charakter kłamliwy (pisali o tym R.Turner, C.Edgley). W badaniu kłamstw wyspecjalizował się  zespół psychologów z Harvardu. W 1996 roku przeprowadzili badania ze studentami, którzy rejestrowali wszystkie swoje kłamstwa. Okazało się, że kłamali średnio dwa razy na dzień. A jakie były przyczyny? Kłamiemy więc przede wszystkim o sobie. Głównym motywem jest obrona, albo podwyższanie samooceny, uniknięcie konfliktu. Niekiedy balansujemy na granicy, rezygnujemy z prawdomówności w relacjach towarzyskich, wybieramy uprzejmość, a przez to przyjemność chwili, zamiast trudnych rozmów. O kłamstwie możnaby dużo. Tak samo dużo, jak o odwadze mówienia prawdy. Ba, czymże jest prawda etc, etc.  Niniejszy mikro-wykład został sprowokowany czytaniem przeze mnie wpisu dotyczącego kłamania w polityce. CDN.

Autor

jantos

Przez 23 lata prowadziłam działalność gospodarczą, byłam członkiem prezydium Izby Przemysłowo - Handlowej w Krakowie ; cały czas pracuję na Uniwersytecie Jagiellońskim (lubię moją pracę ze studentami, oni chyba też ze mną ;) ); jestem członkinią Komisji Historii Medycyny PAN; od 2002 roku jestem radną miasta Krakowa (byłam wiceprzewodniczącą Rady Miasta, przewodniczącą Komisji Kultury). Więcej biograficznych informacji na www.jantos.pl

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *